Սերս՝ անկանոն
Անձրև էր գալիս։ Ձմեռ էր։ Բոլորը շտապում էին տուն՝ տաքուկ անկյուն գտնելու հույսով։ Նա քայլում էր անշտապ, երևակայիր, կարծես չէր էլ նկատում երկնքից դույլերով ներքև թափվող արծաթագույնը։ Հոգնեց, նստեց թ...
Անձրև էր գալիս։ Ձմեռ էր։ Բոլորը շտապում էին տուն՝ տաքուկ անկյուն գտնելու հույսով։ Նա քայլում էր անշտապ, երևակայիր, կարծես չէր էլ նկատում երկնքից դույլերով ներքև թափվող արծաթագույնը։ Հոգնեց, նստեց թ...
Երևան, Անրի Վերնոյ 3. մայրաքաղաքը նոր թատերական հասցե ունի, և Համազգային թատրոնը վերջապես 2026 թվականի հունվարին իր դռները բացեց հանդիսատեսի առաջ՝ երկար սպասված նոր շենքում։ Թատրոնի գեղարվեստական ղեկա...
Ես պարտվել եմ։ Ես պարտվել եմ քեզ բոլոր հնարավոր ու անհնարին մակարդակներում, Ես պարտվել եմ, որովհետև հենց այդպես էի ուզում, Որովհետև քեզ պարտվելն ամենագեղեցիկն ու նվիրականն էր, որ կցանկանայի զգալ այ...
«1960 թվին էր։ Հաստատ։ Կարամ ամիսն էլ ասեմ՝ օգոստոս։ Բելկա ու Ստրելկա շները[1] Գագարինից մի քանի ամիս առաջ թռել էին։ Գյուղամեջում նստած էդ մասին էինք մըսլըհաթ[2] անում, հարևանս՝ Ռուբոն...
Արվեստագետին ընդհանրապես հատուկ է իր ժամանակի խորը գեղագիտական ընկալումն ու պատկերումը, իսկ լուսանկարչին՝ առավել ևս․ ի վերջո, դա որևէ ճշմարիտ լուսանկարչի գերխնդիրն է։ ԽՍՀՄ գոյության հատկապես վերջին տա...