Հեղինակ` Սոֆյա Հակոբյան

Իմ «Եդեմը» կամ մորեգույն Արաբկիրը, ուր «ամեն ինչ կա»

Մալաթիայի բարեբեր դաշտերից էլ ավելի վեր ու է՛լ ավելի բարեբեր դրախտային օղակի մեջ է տարածվում գեղեցկուհի Արաբկիրը։ Թվում է՝ այստեղ ամեն ինչ կա բացարձակ երջանիկ կյանքի համար՝ արև, գույներ, ամեն տեսակի բ...

Երանելի, երանելի Անդոկ

«Սա բոլորովին այն չէ, ինչ ես կարող եմ անվանել իմը», -պնդեց Րինան տխուր, թուլացած ձայնով` Դիարբեքիրի տիպիկ միջագետքյան տաք, գունավոր ու այստեղ վաճառվող աղացած պղպեղի պես կծու փողոցներով քայ...

Նամակ Պետրոս պապիս՝ մեկդարյա պատանդության ավարտին

Ինչպես ամեն բան այս կյանքում, պատանդությունը նույնպես ունի սկիզբ և ավարտ, և այստեղ բացառություններ չկան: Ոչ ոքի համար, ինչպես կանխագուշակում էր սիրելի Սարոյանը, բացառություններ չեն արվելու այս կյանքու...

«Տյուս կյալու» մասին

Ես մի քիչ «սխալ» սասունցի եմ, ու հետևաբար՝ պարել չգիտեմ: Դրա համար այդ օրը՝ բլոկադային հերթական լուսավոր ու հերթական ցուրտ օրը միակն էի, ով չէր պարում Շահումյանի արձանի շուրջ: Փոխարենն իմ...